باغ مخفی

بیا برخیزییم

baghemakhfi — Sun, 22 Nov 2009 07:42:18 GMT

انگشتانم بر تن لیوان میلغزند

داغ است و دستهای سردم همچنان سرد

جادوی خیال با جرعه ای چای

گوشه لبانم را کمی کج میکند

و چشمانم را گم در تلولوی احساسهای دخترکی که گاه یادش میرود دیگر 15 ساله نیست

سالها رفته در اضطراب و رابطه های پیچ در پیچ

در آغوش مردانگی تازه بالغ و گم کردن زنانگی

و رنگ موها عوض شده , چین های کوچک زیر چشمها و تن صدایی که دیگر دخترانه نیست

انگشتهایش بر تن لیوان میلغزند

دلش یا تو بگو روحش اصلا و یا تو خط بزن که چشمایش قشنگ تر است

فرق نمیکند به هر حال در انتظار دستی است بر شانه و لبانی که زمزمه کنند بیا برخیزیم

لیوان را روی میز میگذارم با گذشته هایش سرگرم شود و برمیخیزم در آیینه بنگرم

پی نوشت:برای تامیلا مهتاب فرانک و دوستان دیگر دخترم.برای تمام دختران سرزمینم.برای تمام دختران دنیا

راز خوابهایم

baghemakhfi — Fri, 20 Nov 2009 18:49:42 GMT

چند شب پیش خواب عجیبی دیدم.مهشید دخترخاله ام را خواب دیدم.مطمینم مهشید بود الان یادم نمیاد چرا اما مطمینم مهشید بود و مینو نبود.توی خواب صدا زدم مهشید ایجا چه میکنی .مینو کجاست/جایی مثل خیابان بود.

مهشید آن قلیست که کم حرف تر است و کم تر شیطان است و صورتش تپل تر است.تا آن جا که یادم است مهشید رانندگی نمیکرد و مینو بود که پشت ماشین مینشست.این شاید تنها تفاوت بارز این دوقلو باشد .به هر حال من هم نمیتوانم هنوز پشت رل بنشینم.مهشید جوابم را میدهد که من و مینو بالاخره تصمیم گرفتیم کمی از هم جدا شویم.او الان جای دیگریست. من اینجا تنها هستم.من توی خواب باورم نشد.اینها که همه کارشان را با هم انجام دادند بالاخره تصمیم گرفتند از هم جدا شوند.مدتهاست ازشان بی خبرم.یکهو غیبشان میزند اینها.

نمیدانم تعبیر خوابم چیستو منظورم از دیدگاه روانشناسیسیت. ولی نسبت به این خوابم حساسم احساس میکنم رازی از ناخوداگاه ذهنم را میخواهد که برملا کند.کسی اینج تحلیل خواب فرویدی بلد است/کسی میتواند کمک کند؟من دنبال حرف این خواب هستم . دنبال راز خوابم هستم.کمک کنید لطفا

بدون شرح

baghemakhfi — Wed, 21 Oct 2009 15:58:18 GMT

علفزاز

با موهای سبزٍ ژولیده در باد

کوه

با موهای قهوه ایِ یکدست

رودخانه

با گیره های سرخِ ماهی

بر موهاش

هیچکدام را ندیده

حق دارد نمی خواند

این پرنده ی کوچک

تهران کلاه بزرگی ست

که بر سر زمین گذاشته ایم

از گروس عبدالملکیان

چند روزی در جنگلهای شمال به سر بردم.دیدم این نوشته همخوانی خوبی دارد با لحظاتی که گذراندم.کتاب پرندگان اثر تاریه وسوس را هم خواندم.در مورد آدمی ست به ظاهر ابله و وابسته به خواهرش و ناتوان از امرا معاش.اما او حرفهایی مزند که دیگران عمق آن را نمیفهمند یا از بیان آن عاجزند.او در جایی از کتاب میگوید

سعی کن آن باش که هستی. و من فکر میکنم که همه ما تقریبا اینو فراموش کردیم.به هر حال ارزش خوندن را داره

great

baghemakhfi — Fri, 09 Oct 2009 05:08:00 GMT

A young couple moves into a new neighborhood. The next morning, while they are eating breakfast, the young woman sees her neighbor hang the wash outside.

That laundry is not very clean, she said, she doesn't know how to wash correctly. Perhaps she needs better laundry soap.

Her husband looked on, but remained silent. Every time her neighbor would hang her wash to dry, the young woman would make the same comments.

About one month later, the woman was surprised to see a nice clean wash on the line and said to her husband: "Look! She has learned how to wash correctly. I wonder who taught her this."

The husband said: "I got up early this morning and cleaned our windows!"

And so it is with life: "What we see when watching others depends on the purity of the window through which we look. Before we give any criticism, it might be a good idea to check our state of mind and ask ourselves if we are ready to see the good rather than to be looking for something in the person we are about to judge. "

شاید وقتی دیگر

baghemakhfi — Fri, 11 Sep 2009 15:45:23 GMT

1.توی فال قهواه ام آمده بود به طرز معجزه آسایی به هدفم میرسم.

کاش تو هم مانند این فالهای قهوه اینقدر مهربان بودی ای ............

2 .نه برای دلتنگی جایی نیست.زندگی وقتی برای این چیزها ندارد. و عشق شاید وقتی دیگر

3 .مثل حس 19 20 سالگی ام میشوم گاهی.انگار یادم رفته باشد بالهایم را دزدیده اند.

4 .اریک امانوئل اشمیت همیشه خوب است.عشق لرزه اش نیز دوست داشتنی بود.

5 .فیلمهای شاد میبینم گاهی.شاید که برای لحظاتی یادم رود که اینجا زندگی میکنم. و خیال تنها چیزیست که در طول قرون و اعصار مرهم رنجهامان بوده است.

6 . میروم سر کار و پرونده ها را ورودی اطلاعات میکنم..توی این پرونده ها از غصه ها نیز زیاد یاد میشود.انگار با آنها زندگی های گذشته شان را ورق میزنم و گاه چه تلخ است.حرفهای جانبازان............گله مندیهای کارگران از وضع شرکتهای خصوصی.......و اگر باز بگویی عشق خواهم گفت شاید وقتی دیگر......شاید.

دلم هوای دریای شمال را دارد

baghemakhfi — Fri, 14 Aug 2009 09:30:18 GMT

در چند روز گذشته به طرز عجیبی خسته و بی حوصله بودم.سه شنبه بود که دلم هوای کمی شادی و یا صحبت با کسی را داشت اما کسی را نمییافتم و یا اصلا حرفی انگار نداشتم.خلاصه که سرگردان در خیابانها راه رفتم

در حالی که بغضی نترکیده در گلویم مانده بود.کیسه محتوی ظرف غذایم در دستهایم و کیف سنگین کارم روی دوشم.

پاهایم درد گرفت اما بغض هنوز وجود داشت.

دلم هوای دریای شمال دارد. و یا جنگلهایش را

دلم هوای از ته دل خندیدن از سر سرخوش را دارد.

شاید که یادم برود که هر روز در روزمرگی بیشتر غرق شده ام.شاید یادم رود چه ظلکها که رفت بر من و مرمان کشوم.

اما نه مگر میشود 23 خرداد را فراموش کرد؟

صبح 7 صبح از خواب بلند شدم برای اماده شدن امتحان اف سی ای نتایج را توی تلویزیون دیدم و تشنج تمام بدنم را فرا گرفت.

قرص ارام بخش خوردم و امتحان دادم. از اموزشگاه که امدم بیرون دیدم موتور سوراران چماق به دست دنبال مردم کرده اند و انها را میزنند.

نه مگر میشود ان اتوبوس اتش گرفته در وسط میدان ولی عصر را فراموش کرد؟

مگر میتوانم فراموش کنم که وسط خیابان گیر کرده بودم و مردی مرا به خانه رساند در حالی که به شدت ترسیده بودم و او با ناراحتی میگفت خانم نترسین من که خفاش شب نیستم.و من دیگر باور نداشتم که ادمهای خوب هم پیدا میشوند.

مگر میشود فراموش کنم که مردی توی اتوبوس گفت مطمین باشین همه سرو صداها تا دو روز دیگر میخوابد و حالا ما فقط 50 کشته و هزار زندای در زندان و هزاران خانواده نگران داریم.

نه ...........ان روز تازه اغاز راه بود و ما هیچ یک خودمان هم باور نداشتیم و من شکهای دختر جوان را توی اتوبوس فراموش نمیکنم.

اف سی ای را هم قبول شدم و باورم نمیشود که دو ماه گذشت.درست دو ماه از ان روز گذشت

باورتان میشود درست دو ماه گذشته است.

دلم هوای دریای شمال را دارد بسیار بسیار.............

همین یک دانه شعر مرا عاشق کارهایش کرد

منبع: اعتماد ملی

بر آب‌ها دست مي‌كشم
بر پوست درختان
بر سنگ‌ها، صخره‌ها، علف‌ها
بر آن چيزها كه در خيال من است و
اكنون اينجا نيست
پاهاي ورم‌كرده‌را
بر كف سيماني مي‌سايم
لكه‌‌هاي خون را
از جداره ناخن‌ها بيرون مي‌كشم
و چهره از ياد رفته‌ام را
در پياله‌اي آب مي‌نگرم
كه در خاطره‌هاي من هست و
اكنون اينجا نيست
بايد به ياد بياورم چهره خود را
بايد به ياد بياورم صداي زنم را
بايد با دخترم براي راهپيمايي فردا قرار بگذارم
بايد زير و بم صداي كسانم را مرور كنم
بايد اين خرچنگ را از گلوي خودم بردارم
بايد حنجره‌ام را از اين كرختي خلاص كنم
بايد آواز بخوانم، فرياد برآرم، جيغ بكشم
بايد در اين مربع كوچك
تا مي‌توانم ضربدر (×) بزنم
بايد نام خودم را
نام كسانم را
نامه دخترم، زنم، پسرانم را
بايد نام بقال محله، خيابان‌هاي شهر،
پارك‌ها، كوچه‌ها، كافه‌ها، كتابفروشي‌ها
بايد تمام نام‌هاي روبه فراموشي را
روزي هزار بار تكرار كنم
بايد به ياد بياورم «من»‌ام را
بايد به ياد بياورم لبخندم را
بايد به ياد بياورم ليوان را، ملافه‌را،
چاي صبح را، نان برشته را
كتاب را، روزنامه را، خودكار را
بايد به ياد بياورم
بايد به ياد بياورم
من انسانم
تكرار مي‌كنم شلاق تكرار مي‌كنم شلاق
انسان
شلاق
انسان
شلاق
انسان
من انسانم!
بايد به ياد بياورم!

10/5/1388حافظ موسوی

این آهنگ این روزها واقعا معنی داره.کاش گوشهاشان بشنود

baghemakhfi — Fri, 24 Jul 2009 09:52:18 GMT

نترسون باغ و از گل نترسون سنگ و از برف نترسون ماه و از ابر نترسون کوه و از حرف نترسون بيد و از باد نترسون خاک و از برگ نترسون عشق و از رنج نترسون ما رو از مرگ

نه تير و دشنه نه دار و زندان ستاره ها رو از شب نترسون

چه ترسي داره بوسه بر لب خونين آزادي ؟

چرا وحشت کنم از عشق چرا برگردم از شادي !

از اين خاموش تا خورشيد چه ترسي داره پل بستن

از اين سرچشمه تا دريا خوشا شکستن و رستن نترسون عاشقا رو از این کولاک تاراج

به خاک افتادن از عشق پرو بال به معراج

نه تير و دشنه نه دارو زندان ستاره هارو از شب نترسون

کجا پروانه ترسیدن حریر شعله پوشیدن

کجا شبنم هراسید از شراب نور نوشیدن

از این شب کوشه خاموش از این تکرار بی رویا

سلام ای صبح آزادی سلام ای روشن فردا نترسون باغ و از گل نترسون سنگ و از برف نترسون ماه و از ابر نترسون کوه و از حرف نترسون بيد و از باد نترسون خاک و از برگ نترسون عشق و از رنج نترسون ما رو از مرگ

نه تير و دشنه نه دارو زندان ستاره هارو از شب نترسون
............................................................................................

پی نوشت: 160 نفر از هموطنانمان در حادثه سقوط هواپیما از میان ما رفتند از میان انها تمامی جوانان جودو کارمان که میتوانستند افتخار افرین باشند و نماینده مجلس ارامنه که روانپزشک بسیار حاذقی بودو عبدی یمینی که هنر مند است را از دست دادیم. در ارمنستان و ترکیه عزای عمومی اعلام شد اما مسوولان ایران عزای عمومی اعلام نکردند هیچ دست از ارباب روسی شان نمیکشند.کاش انها که هنوز فکر میکنند حکومت ایران دست نشانده و بنده امریکا و انگلیس نیست و این یعنی پس جوانان مملکت را هم کشت عیب ندارد با خود فکر میکردند ایا واقعا میدانند در ان پشت پرده چه خبر است/
و من نمیدانم این فغان و فریاد از اینهمه ظلم را به درگاه چه کسی باید برد

پینوشت دوم:این لینک تلخ حرفهای مادری که پسرش بوسیله دیکتاتورها از بین رفت را بخوانید
اما این لینک را که دیدم کمی شاد شدم

برای سهراب و ندا.شاعر گمنام

baghemakhfi — Thu, 16 Jul 2009 18:11:18 GMT

سهراب جان

دیر نیایی مادر

که به در چشم من مننتظر است

چه کسی‌ بود صدا زد سهراب

کفش‌هایم را بیاور

میهنم منتظر است

چه صدایی بود که گفت برخیز

چه ندایی بود که گفتا منشین

کفش‌هایم را بیاور

کشورم منتظر است

دست‌ها همه سبز

سبز در سبز

لب‌ها همه خندان

چشم‌ها همه شادان

در بهاران، بهارانی دگر است

راستی‌ مادر

کفش‌هایم را بیاور

دوستم منتظر است

کوچه‌ها تنگ از بوی بهار

من که سبزم

تو که سبزی

همه سبزیم

از این بوی بهار

چه کسی‌ بود صدا زد سهراب

کفشهایم را بیاور

جهانی‌ منتظر است

دوستان، لختی درنگ

پیراهن سبزم چه شد؟

سر بند سرو رنگم کجاست؟

کفش‌هایم را بیاور

آزادی منتظر است

سهراب جان

دیر نیایی مادر

که به در چشم من منتظر است

چه کسی‌ بود صدا زد سهراب

کفش‌هایم را بیاور

به خدا مادر

نگاه کن آنجاست

ندا منتظر است

پی نوشت:این لینک را بخوانیدو

این لینک تلخ تر را

کسی میدونه شاعر این شعر کیه؟

baghemakhfi — Tue, 14 Jul 2009 18:39:18 GMT

دارا جهان ندارد،

سارا زبان ندارد

بابا ستاره ای در

هفت آسمان ندارد
کارون ز چشمه خشکید،

البرز لب فرو بست

حتا دل دماوند،

آتش فشان ندارد

دیو سیاه دربند،

آسان رهید و بگریخت

رستم در این هیاهو،

گرز گران ندارد
روز وداع خورشید،

زاینده رود خشکید

زیرا دل سپاهان،

نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا،

نامی دگر نهادند

گویی که آرش ما،

تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها،

بر کام دیگران شد

نادر! ز خاک برخیز،

میهن جوان ندارد

دارا ! کجای کاری،

دزدان سرزمینت

بر بیستون نویسند،

دارا جهان ندارد
آییم به دادخواهی،

فریادمان بلند است

اما چه سود،

اینجا نوشیروان ندارد
سرخ و سپید و سبز است

این بیرق کیانی

اما صد آه و افسوس،

شیر ژیان ندارد

کوآن حکیم توسی،

شهنامه ای سراید

شاید که شاعر ما

دیگر بیان ندارد

هرگز نخواب کوروش،

ای مهرآریایی

بی نام تو، وطن نیز نام و نشان ندارد

گیرم در باورتان به خاک نشستم
وساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان
زخم دار است
باریشه چه می کنید
گیرم بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای
پرواز را علامت ممنوع میزنید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید
گیرم که میزنید
گیرم که می کشید
گیرم که می برید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید

آن صنم محجوب دیگر

baghemakhfi — Tue, 07 Jul 2009 18:43:18 GMT

من ان دختر دیگر را از توی اینترنت یافتم. که ورودی عمران 80_81 است. گاهی بهش فکر میکنم. و اینکه چه طور ادمیست الان که عصبی شده ام دارم فکر میکنم ان یکی همنام دیگر ایا ناراحت میشود از وضعیت موجود. ایا غصه میخورد. ایا تونسته کار پیدا کنه و از زندگیش راضی هست؟

ایا ازدواج کرده. ایا زندگی رو دوست داره. ایا مثل من صورت و جثه کوچکی داره.

و ناگفته نماند که بعضی وقتها ناراحت میشوم از اینکه وجود دارد.

نارحت میشوم از اینکه که من تنها اسم و فامیلیه موجود در اینجا نیستم.

حالا فکرش را بکنید یکی با اسم و فامیلی ندا اقا سلطان وجود داشته باشد (یکی دیگر که گلوله سینه اش را ندریده)و شباهت اندکی هم داشته باشد و بیاید بگوید که همه اش دروغ بود.

خلاصه که دنیای عجیبیست

و کلا من قاطی ام

خدایا کجایی.حالا دیگه گرد و غبار هم میفرستی؟

یعنی تو هم؟اره؟

سرریز کرده این پاییز .

برف با لکه های نارنجی

بهار با لکه های زرد

فصل ها می گریزند

و خورشید

که هی غروب می کند

خرداد را پر از خون کرده.

ما

سراسیمه فرار می کنیم

و کوچه های بن بست

که آن قدر زیبا بودند

این قدر ترسناکند

از گروس عبدالملکیان

تو در نماز عشق چه خواندی که سالهاست
بالای دار رفتی و این شحنه های پیر
از مرده ات هنوز پرهیز می کنند
......
خاکستر تو را
باد سحرگان
هرجا که برد
مردی زخاک رویید

از شفیعی کدکنی.برای انها که نیستند که این روزها را ببینند و نمیدانم ان بالا ها میبینند و میلرزند یا نا.

این شعر در متن نامه علیرضا بهشتی به شهید بهشتی(پدرش)امده بود

خدایا کفر نمی‌گویم
پریشانم
چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!
مرا بی‌‌آنکه خود خواهم، اسیر زندگی ‌کردی
خداوندا!
اگر روزی ‌زعرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای ‌تکه نانی
‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!
خداوندا!
اگر در روز گرماخیز تابستان
تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف‌تر
عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این ‌سو و آن ‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!
خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی.
خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

دكتـر شريعتـی

این را هم در وبلاگی دیدم خوشم امد اینجا گذاشتمش.فکر کنم به حال و هوای این روزها خیلی بخوره