در هيچ مدرسه اي يادمان نداده اند که دلتنگي چيست؟ چه طور بايد دل تنگ را آرام کرد. اين است که دلمان گاه و بيگاه ميگيرد و سر به بيابان ميگذاريم اگر خيلي شلوغ کند .بهمان فقط گفتند دوست يک بخش است حالا من اينجا دارم توي نقشه ها دنبال مرز دوست و دشمن ميگردم هرچند جغرافي ام هميشه لنگ مي زده است.
اين است که گاهي دل ميشکنيم يا دلمان را ميشکنند تقصير خودمان نيست اهلي بودن را فقط حفظ کرده ايم شايد مثل فرمولهاي رياضي.من اينجا دلم تنگ و شکسته و گرفته است نه به خاطر فسون مهر يا جادوي ماه. نه به خاطر سفر که بخواهم نفرينش کنم نه.احساس ميکنم از چيزي که بايد،خالي ام. احساس ميکنم شبيه قناري شده ام که خواندن از يادش رفته است.تمام معلمان يادم داده اند حفظ کنم يادم هم که رفت دوباره از کتاب بخوانم و حفظ کنم.براي چيزهايي که در کتاب نيست و يادم رفته است اما نگفته اند چه کار کنم.فصل زيبايي است هر روز صبح با صداي پرنده ها بيدار ميشوي از خانه که بيرون ميزني درختان همه برگهاي سبز تازه دارند
اردي بهشت است ديگر همه چيز هم مثل بهشت ميشود حتي در شهر دود گرفته تهران رنگها جسارت دارند هنوز. من اما نميدانم چرا اين رنگها را نميبينم نميبينند اين است که بهارمان شايد رنگ زمستان دارد شايد دلهامان سخت دربند شده است و ما از آزادي صداي زنگ پايان و دويدن سوي خانه را مي دانيم فقط...................
اما براي دلهاي دربندمان تلاش ان پاهاي کوچک ديگر کافي نيست چرا که آزادي آزادگي برايمان فقط ديکته هايي بود اسان زيرا که حروف سخت نداشت نمره ديکته مان بيست شد نمره زندگي مان چنگي به دل اما نخواهد زد
. تمام سالهاي کودکيم ،کودکيمان در چار ديواري هاي خشک و کسل کننده همراه کتاب هايي گذشت که آنقدر غريبه بوده اند که سرنوشت شان پاره شدن بود يا سطل زباله. نه اينکه قصد گله گذاري باشد اما گاه دلم ميخواهد کاش تمام ان اوراق را ميشستم چرا که زندگي برايمان حرف بيشتري داشت و زبان کتابهاي درسيمان خيلي الکن بود کاش اوراق را ميشستيم فرياد ميکرديم نه در برابر آنهمه تباه شدن فرياد ميزديم نه.شايد حالا سر هامان فرو رفته در گريبان نبود و دلهامان سخت تيره که طلوع و غروب هم هيچ شوقي درون سينه هامان بر نينگيزد
آهاي سالهاي دور کجاييد؟.................
